Duogesprekken 01

(Het logo van Hey. Een jonge vrouw:)

JONGE VROUW ÉÉN: Hi. JONGE VROUW TWEE: Hoi.
Annemiek, als ik het goed heb begrepen?
-Ja, klopt, ja.
Ik zie een heel vrolijk meisje voor me maar ik heb begrepen dat dat niet altijd zo is geweest.
Nu wel, maar, ja, nee, dat klopt.
Ik ben Annemiek, 27 jaar en toen ik 15 was, kreeg ik voor het eerst een depressie.
Dus wat dat betreft, mijn glimlach nu is niet gelogen maar die is weleens anders geweest.
Maar wist je dan van jezelf, ik heb een depressie?
Praat je daarover? Had je het met je ouders erover?
Nee, dat weet je in het begin echt niet.
-Denk je dat het gewoon hoort of zo?
Ja, nou, het was wel dat ik merkte dat er iets niet goed was en ik kreeg op een gegeven moment ook paniekaanvallen in die tijd en dat was voor mij pas het eerste signaal dat ik dacht: dat is niet goed.
En ik zat op dat moment nog heel erg zo van: doorgaan, doorgaan.
En mijn ouders zeiden op een gegeven moment: Annemiek dit gaat nu een kant op die niet zo goed is.
Maar je hebt dus geen specifieke reden waarom je je dus zo voelt?
Nee, en dat vond ik zelf het allerergste eigenlijk dat ik heel lang echt ook toen ik in therapie ging ook heel lang aan mezelf wilde werken en iets wilde doen om je beter te voelen.
En nu weet ik dat dat bij mij een genetische aanleg is en dat dat bij mij iets is waar ik niet concreet iets aan kan doen wat soms er gewoon is.
En je zegt net dat je twee jaar geleden pas voor het eerst erover hebt gesproken en je bent 27?
Ja, moet je nagaan.
Twee jaar geleden bedoel ik dat ik het echt opengegooid heb.
Ik heb toen een blog geschreven, nou, jij bent blogger en ik heb toen op een gegeven moment zoiets gehad van: als ik hier de rest van mijn leven mee moet leven, dan moet ik het ook open durven gooien want anders verloochen ik mezelf tegenover anderen.
En dat heb ik gedaan en daar zijn zo veel reacties op gekomen.
Positief?
Ja, ik heb tot nu toe eigenlijk nog nooit echt een negatieve reactie gehoord.
Dat is zo, zo fijn, maar ook zo bijzonder want had ik dat maar gedurfd toen ik 15 was.
Weet je wel, dat denk je dan.
Want het heeft echt verlichtend gewerkt, of niet, voor je?
Ja, gewoon ook dat ik nu over straat kan gaan en mensen tegen kan komen en kan denken: ja, maar ze weten het.
En stel dat het nog een keer terugkomt dan kan ik ook gewoon zeggen: Het gaat niet goed.
Want de meisjes die jou bijvoorbeeld berichten sturen dan vind jij dat ook niet heel ingewikkeld wat je dan moet antwoorden?
Wat ik vooral heel moeilijk vind is dat zij in hun eigen omgeving dan dus niemand vinden om het erover te hebben en dus mij gaan mailen.
Dat vind ik best wel gek, en heel jammer eigenlijk dat ik die persoon moet zijn terwijl ze mij in het echt nog nooit hebben gezien of hebben gesproken.
Jazeker.
En dat vind ik het moeilijkst.
Daarom vind ik dit zo fijn, dat we het bespreekbaar maken dat ik nu tegenover jou zit en dat jij het vertelt en dat ik echt voor me kan zien, ja, hoe dat kan komen.
Wat kan een omgeving doen voor jouw gevoel om er wel voor je te zijn?
Voor mij is het ook dat praten eigenlijk niet zo veel zin heeft want we kunnen het enorm over van alles gaan hebben maar als er voor mij geen duidelijk aanwijsbare reden is waarom je je zo voelt, vermoeit dat praten eigenlijk alleen maar.
Maar is het dan niet zo dat het bespreekbaar maken misschien in het eerste proces wel fijn is dat jij in ieder geval weet dat de ander het weet van jou en dat je daarna gewoon af kunt gaan op de behoefte van de persoon dus in dit geval van jou.
Want als er, denk ik, niet over gesproken wordt, dan weten ze het niet eens en dan kunnen ze misschien aan je kop gaan zeuren met hé, wat is er aan de hand?
Maar dat is heel fijn, want inderdaad wat jij zegt van allereerst natuurlijk moet je het bespreekbaar maken en moet je het erover hebben van: wat helpt voor mij wel?
Zodat we weten dat het er is en dat het speelt.
Ja, want wat voor mij helpt, helpt voor iemand anders misschien helemaal niet.
Dus dat is zo persoonlijk.
En dat is zeker belangrijk, en daardoor weten ook vriendinnen en bijvoorbeeld mijn vriend, die weten heel goed waar ik wel of niet op zit te wachten of wat mij helpt vooral.
En, nou, ja, een vriendin van mij weet bijvoorbeeld ook dat ik het heel fijn vind als zij gewoon over haar leven vertelt want dan hoef ik even niet na te denken over dat van mij en dan vertelt ze een leuke anekdote over wat ze op werk of zo heeft meegemaakt en dan kan ik zelfs ook echt wel oprecht lachen.
En misschien voelt het dan niet als de vreugde die je kan voelen maar je bent wel eventjes uit je eigen wereld getrokken.

(Het logo van Hey met daaronder: Het is oké, maak depressie bespreekbaar. Het Nederlandse wapenschild met daarnaast: Rijksoverheid. Beeldtekst: heyhelpt.nl.)