Duogesprekken 06

(Het logo van Hey. Een)

JONGE VROUW: Hey, Shirley. Weet je nog dat wij...
Dat ik mijn eerste activiteit had voor het project en dat dat op het Depressiegala was vorig jaar?
Hey Gaby, ja, maar ook echt je ontgroening bij het Depressiegala van Amsterdam. Was gezellig.
Je hebt daar inderdaad een hoop verteld, eigenlijk, over jezelf.
En ik vond dat heel bijzonder om gelijk mee te maken van nou, wow, iemand is zo open en wat dat ook doet met andere mensen.
Kan je je nog een beetje herinneren wat je toen hebt verteld aan hen?
Heel eerlijk? Nee. Nee, echt geen idee, nee.
Want dat is een jaar geleden.
En, euh, als je terugdenkt aan dat jaar en hoe het nu met je gaat.
Kun je daar wat over zeggen?
Dan denk ik dat ik wel veel verder ben weggezakt in de depressie waarin ik nu verkeer.
Vorig jaar worstelde ik nog met een burn-out.
Ik denk dat het daar echt vooral startte.
Toen op het Depressiegala kennisgemaakt met jou.
Vervolgens vastgelopen in m'n stage en op m'n vrijwilligerswerk.
En thuis komen te zitten en vanuit m'n burn-out steeds verder weggezakt in de depressie waar ik nu in zit.
Het is zo ontzettend naar dat jonge mensen daarmee moeten kampen of ouderen, ja, wie dan ook.
Maar ja, sommige jongeren uit ons project die zijn eigenlijk nooit lang gelukkig geweest.
En dat vind ik wel heel pittig.
Nee, klopt. Ik denk voor mij persoonlijk dat, als ik je zo'n compliment mag geven dat je er wel echt voor hebt gezorgd dat ik wel geluksmomentjes ervaar.
Lief.
-Ja, dat vind ik wel.
Vind je het nu makkelijker, nu je al wat langer bij Hoofdzaken zit en met ervaringsdeskundigen in contact bent geweest makkelijker om depressie bespreekbaar te maken, ook bij andere mensen?
Ja, ik denk wel, het project paste sowieso heel erg bij mij omdat ik sowieso niet zo'n moeilijke prater ben.
Fair enough. Maar ook over dit soort thema's?
Ik begrijp het nu meer, weet je.
Ook met mijn vriend die in een burn-out zit al anderhalf jaar.
Ik merk dat hij het heel moeilijk vindt om erover te praten en dat ik eigenlijk meer over zijn burn-out praat dan hijzelf.
Maar ja, dat het zeker heeft geholpen dat we in een project zitten met mensen die het allemaal met elkaar bespreken en dat je echt denkt bij de lunchtafel soms van: nou, deze onderwerpen schrikken mensen zich echt helemaal rot van als ze nu binnen zouden lopen.
Of dat collega's van mij die helemaal niet met dit project werken die helemaal niet met jongeren met psychische kwetsbaarheden in aanraking komen, die ook echt zeggen van: Wow, waar gaat dit over?
Dat is gewoon de normale zin, de normale waan van de dag.
Zo zou het ook moeten zijn. Ik bedoel hoezo vertel je wel over je voetbalwedstrijd van gisteren en niet over dat je een periode in je leven in jezelf hebt gesneden?
Het hoort er allemaal bij, helaas.
-Helaas wel, klopt.
Waarom onder het tapijt schuiven als het toch wel echt aan de orde van de dag is?
Jij praat er wel echt van, volgens mij, van iedereen bij ons in het project het allermakkelijkste over.
-En te veel.
Nou, ik zou niet willen zeggen te veel.
Maar ik ben wel benieuwd, is dat altijd al zo geweest?
Ik ben altijd al een makkelijke prater geweest.
Maar het is wel een verschil ten opzichte van hoe het vroeger werd ontvangen.
Vroeger thuis wilde ik graag praten over van alles wat er in me omging maar werd daar vaak geen gehoor aan gegeven.
Of het moment dat er emoties bij kwamen kijken, werd het heel snel weer afgekapt.
Zo van: Beter doe je het niet en ga maar naar boven.
Dat had kunnen resulteren in dat ik in mezelf was gekeerd.
Gelukkig is dat niet het geval.
Ik ben wel wat eerlijker geworden met de jaren.
Dus wat kwetsbaarder geworden en, ja, dat heeft er wel voor geholpen dat het voor mij makkelijker is om over dit soort dingen zoals de depressie op dit moment, in gesprek te gaan met anderen.
Ik ben op zoek naar een stageplek en daarvoor moet je solliciteren, op gesprek gaan.
En dan zou je denken dat het eigenlijk best wel makkelijk is met de bakken ervaring die ik inmiddels heb.
Maar vanwege onverwachte situaties hoe organisaties reageren op de vorm van opleiding die ik volg kom je toch weer voor een keuze te staan van: ja, dit werkt dus blijkbaar niet.
Ik moet improviseren en ik moet iets anders doen.
Want ik wil m'n doel uiteindelijk nog wel gewoon proberen te behalen.
Maar ik heb geen controle over andere dingen.
Dus dat zou betekenen dat ik ter plekke moet zien om te gaan met op dat moment iets wat ik, ja, dan niet kan of wat me gewoon niet lukt. En dan kijken van ja er moet een andere route zijn. Want ja, ik wil wel ergens heen maar als de ene route niet werkt, dan de andere route.
Lukt dat dan, als je eigenlijk in een depressie zit om met die tegenslagen om te gaan?
Amper. Ik merk dat vooral ik daar echt nog steeds heel veel moeite mee heb.
Ik weet niet hoe dat voor andere mensen is...
Ik vind dat al moeilijk en ik zit niet in een depressie, zeg maar.
Dus ik kan me zo voorstellen dat dat nog duizend keer moeilijker is dan.
Het heeft voor mij wel echt heel veel, euh...
Het heeft met mij heel veel gedaan om constant afgewezen te worden en mezelf, euh, hoe moet ik het zeggen?
Tegen mezelf te blijven zeggen dat het niet aan mij als persoon ligt.
Niet dat dat echt heeft geholpen in de mate waarin ik depressief ben geworden maar dat is wel een hele harde strijd om niet het geloof in mezelf te verliezen wat ik best wel vaak heb gedaan.
-Ja, dat kan ik me goed voorstellen, ja.
Dat is nergens voor nodig, want je bent echt een topwijf.
Dank je wel.

(Het logo van Hey met daaronder: Het is oké, maak depressie bespreekbaar. Het Nederlandse wapenschild met daarnaast: Rijksoverheid. Beeldtekst: heyhelpt.nl.)