Moodcamper interview 04

(Het logo van Hey. Een)

MAN: Ja, ik vind het moeilijk om over depressie te praten, omdat...
Omdat, vaak is het zo, of tenminste wat ik in de praktijk zie zien mensen het als zeuren, van: o, daar heb je hem weer heeft hij het weer over z'n moeilijke tijd en z'n moeilijke leven en euhm...
Ik krijg vaak te horen van: ja, dat zit gewoon in je en daar moet je gewoon jezelf overheen zetten en het zit allemaal dus tussen je oren, dus dan gaat het vanzelf weg.
Nou, ik kan één ding zeggen, het zit wel dus tussen je oren, het gaat niet vanzelf weg.
Euh... Ik heb heel vaak depressies gehad, al vanaf mijn achttiende.
Ik heb allerlei soorten hulp gehad van Altrecht tot maatschappelijk werk Indigo, psychiatrie.
En ik kan je zeggen, praten helpt wel, alleen, het beste helpt als je naasten dat je daarmee kan praten.
En als dat niet kan, dan heb je een hele moeilijke tijd.
Euhm... Dat heb ik zelf ervaren.
Mijn familie stond niet achter me.
M'n moeder heeft me niet geholpen, m'n vader niet, m'n zusters niet.
Ik ben blij dat ik nu een vrouw heb, die het enigszins wel begrijpt en wel zegt dat ik erover moet praten.
Maar omdat ik er vroeger nooit zo veel over praatte praat ik er ook met m'n vrouw niet zo veel over.
Euh, en dat is dom. Dus dat zou ik wel moeten doen.
Het is alleen jammer dat ik ook vaak signaleer dat ouders er niet zo heel veel mee doen.
Die hebben zoiets van: o, dat is de jeugd, dat is de puberteit en het gaat vanzelf weg.
Het is vanzelf gekomen en het gaat vanzelf weer weg.
Nou, ik zou zeggen tegen de ouders: Dat is dus helemaal niet zo.
Euhm... Het is lastig.
En door de depressies heb ik straatangsten gehad bang te zijn om auto te rijden bang te zijn in grote ruimtes, psychoses.
Ik heb me laten onderzoeken of ik autistisch ben en waarom ik anders reageerde dus dan anderen.
Euh...
Want je gaat aan jezelf heel erg dus twijfelen waardoor het allemaal komt.
En dat is een heel moeilijk iets.
En, euhm...
Wel fijn dat ik tegenwoordig een gezin heb waarbij ik het wel bespreekbaar kan maken en zij weten ook wat er aan de hand is.
Het gaat tegenwoordig hartstikke goed met me.
En soms heb ik nog wel dus een terugval, maar mijn vrouw, die helpt me daarbij.
En daardoor gaat alles een stuk beter.
Ik vind het wel fijn dat het ministerie dit soort evenementen organiseert.
Zo zal het voor iedereen wat beter bespreekbaar zijn.
Want inderdaad als je je been breekt, dat is zichtbaar en dat is zielig maar als je raar doet, als je depressief bent en dus thuisloopt of, dan denken de mensen vaak van nou, je bent helemaal niet ziek en je loopt de kantjes ervan af en je hebt gewoon geen zin om te werken, et cetera.
Maar een depressie hebben is wel iets erger dan een gebroken been.
Een gebroken been gaat over, een depressie meestal niet.
Dat is even weg en dan komt het weer dus terug.
En ik heb genoeg meegemaakt om te weten wat een depressie is.
En ik ben 42 jaar, ik heb het al sinds m'n achttiende en het is nog steeds niet weg.
Ik heb tegenwoordig weer hulp en daarom ben ik hoopvol om toch weer positief in het leven te staan.
Mag ik jullie danken voor het luisteren naar mijn gesprek.
En als je een depressie hebt, maak het bespreekbaar.
Lukt het niet in je familie, probeer het dan elders.
Er zijn meer mensen die het hebben dan je denkt, en ook in je omgeving.
Doei.

(Het logo van Hey met daaronder: Het is oké, maak depressie bespreekbaar. Het Nederlandse wapenschild met daarnaast: Rijksoverheid. Beeldtekst: heyhelpt.nl.)