Moodcamper interview 12

(Het logo van Hey. Twee jonge vrouwen:)

EERSTE VROUW: Het antwoord is moeilijk.
TWEEDE VROUW: Euhm... De reacties die je krijgt.
Dat het niet begrepen wordt, dat je heel vaak... euh...
Ja... Mensen snappen het gewoon niet.
Nee. Ik vind het ook wel lastig.
Want euhm... je hebt heel vaak geen zin om te antwoorden.
Je gaat alvast bedenken wat mensen kunnen gaan antwoorden en dan zijn dat antwoorden waar je geen zin in hebt.
Dan denk je: ik wil er niet eens over praten.
Ik wil niet alles uit gaan leggen.
Ik wil het niet uitleggen. Ben ik te moe voor.
Ik heb geen zin om het weer helemaal van het begin te vertellen.
En dan krijg je reacties als: maar je kan toch gewoon even dit doen, of...
Daar heb ik geen zin in.
-Nee.
Dus...
En sommige mensen hoeven het van mij ook gewoon niet te weten.
Daar hoef ik geen energie meer aan te besteden.
Ik wil liever energie steken in mensen die positieve energie geven.
Ja, dat is waar. Maar dan vind ik het ook wel weer lastig omdat ik dan soms het gevoel heb als ik het met mensen bespreek dat ik dan zelf heel negatief overkom en dat ik die mensen leegzuig.
En dan denk ik al van: ik wil het gewoon niet echt bespreken omdat ik niet wil dat diegene, of denkt: ik moet iets voor haar betekenen of zoiets heeft van: die is zo negatief. Dat zuigt.
En dan zeg ik maar liever niks, omdat ik dan al denk van...
Kost te veel energie.
-Ja.
Dat soort dingen.
En het is ook heel lastig om te benoemen wat het is, denk ik.
Want je kan niet zeggen van: nou ja... Het is niet iets...
Het is niet te zien, dus je kan het niet...
Je kan niet even zo doen van: kijk, hier heb ik last van.
Ik kan me nog zo leuk aankleden en gewoon ergens naartoe gaan en niemand zal begrijpen dat ik daar zit en dat ik echt denk: ik moet hier weg.
Terwijl anderen denken: leuk dat je er bent. Blijf nog even.
En jij denkt: help.
En ik denk veel te veel. Het is te veel, het is te veel prikkels.
Het is heel lastig om over te brengen wat er in je hoofd speelt, denk ik.
En dat maakt dat het lastig is om over depressie te praten.
Maar ik denk ook door alle negatieve gedachten die je al hebt dat het heel lastig is om daar positieve gedachten door te laten komen om te zeggen van: die mensen accepteren mij ook echt.
Je denkt al gauw: laat maar.
-Ja.
En niet iedereen zal het ook begrijpen.
Ook iemand die er zelf mee worstelt, begrijpt het ook niet honderd procent.
Want voor iedereen is het anders. Iedereen heeft andere dingen.
Dus het is nooit helemaal te begrijpen.
-Nee, klopt.
En het lastige is ook wel dat je het soms wel een beetje probeert uit te leggen dat heb ik althans. Dat ik denk: nou ja, ik doe een poging tot.
Dan krijg je zulke rare reacties, zo van...
Ja, maar je kunt toch gewoon...
Je moet iets leuks gaan doen of zo. Dat ik denk van...
Dan is het niet opgelost.
-Nee.
Was het maar zo makkelijk.
-Dat is niet zo.
Mensen proberen echt te helpen. Dat is echt superlief, maar...
Soms is het best wel lastig om daarmee om te gaan.
En dat maakt dat het lastig is om te bespreken.
Maar ik denk dat het vooral... Ik denk dat je jezelf in de weg zit, uiteindelijk.
Ja, ik denk dat het je eigen hoofd is dat het moeilijk maakt om erover te praten.
Dus dat we heel veel factoren bedenken...
Waardoor je zegt: Ik doe het maar niet.
-Ja, precies.
Maar ik denk uiteindelijk dat je zelf... Ja, dat je jezelf in de weg zit.
The end.
Tada.
-Doeg.

ZE LACHEN

(Het logo van Hey, met daaronder: Het is oké, maak depressie bespreekbaar. Het Nederlandse wapenschild met daarnaast: Rijksoverheid. Beeldtekst: heyhelpt.nl.)