Duogesprekken 03

Ik ben Vanessa.
-En ik ben Eric.
En we zijn ondertussen zestien jaar samen.
Twee hele mooie kinderen.
De eerste ging alles helemaal goed en toen kwam onze tweede, hè, Bente.
Ja, toen ging het mis.
Na het stoppen met de borstvoeding.
-Ja.
Van de ene op de andere dag.
Begon natuurlijk met die angstaanvallen uit het niks, niet meer slapen.
Ik had gewoon een compleet andere vrouw in huis.
Ik ben naar die psycholoog gegaan, een goed aantal keer maar ik voelde gewoon: dit is niet waar ik hoor te zijn.
Dit is niet wat mij mankeert.
En dan 3,5 jaar later blijken het de hormonen te zijn.
Kom je met een postnatale depressie-deskundige in contact en is je progesteron gewoon te laag, 3,5 jaar later.
Ik was gewoon compleet uitgeput.
Wat vond jij nou het moeilijkste van toen?
Euh... Hulpeloosheid, machteloos staan.
Je luisterde niet, zoals zo vaak niet, naar mij.
Je begreep het gewoon niet.
-Nee, ligt het weer aan mij.
Tjongejonge.
Toen heb jij op een gegeven moment gezegd: Zien jullie het dan niet?
Zien jullie dan niet dat ze gewoon echt helemaal... Ja, dat weet ik nog.
Dat was ook heel lastig, om dat te zeggen.
Ja, maar het was voor mij wel heel fijn dat je dat zei omdat ik toen wel heel erg het gevoel had van dat je me zag weet je wel, van: het gaat niet goed.
En ik ben best wel een bikkel dus ik ga door en ik probeer die lach op m'n gezicht te houden en, ja, toch overal iets leuks van te maken en dat je daar dan toch doorheen prikt en dat je gewoon zei: Maar het gaat gewoon niet goed.
Hoe was dat dan voor jou om te zien dat gewoon dat licht bij me weg was dat ik nog maar een fractie was van wat je gewend was van mij?
In het begin heb je de hoop van dat het dan snel voorbijgaat en daar put je dan moed uit.
Maar dan gebeurt het moeilijkste.
En ik moest maar positief zijn en blijven, van: schat, het komt goed, echt waar.
Vanbinnen moest ik me echt heel erg opladen en heb ik een jaar op m'n tenen gelopen om jou proberen vooruit te brengen.
En ik deed het op een manier, en dat zal niet elke keer even goed zijn geweest maar dat was voor mij wel echt het allerzwaarste dat je de hoop zelf al op dat moment verloor.
Ik denk dat je, zeker als je klachten hebt, dat je erover moet praten en zeker als je steeds opener bent, dan kom je misschien ook wel iemand tegen die die weg al heeft behandeld en die je al een stapje verder kan brengen.
Of die weet hoe het voelt dat je dat hebt gehad.
En dat je je daardoor ook al meer gesteund voelt, meer begrip krijgt en je daardoor vanbinnen al sterker voelt van: ik ben niet alleen.
Daar hoef je je echt niet voor te schamen.
Nee, maar weet je, als het je overkomt, dan weet je al dit soort dingen niet.
Vrouwen moeten erover praten.
Ja. Mannen ook.
-En mannen ook. Ja.

(Het logo van Hey met daaronder: Het is oké, maak depressie bespreekbaar. Het Nederlandse wapenschild met daarnaast: Rijksoverheid. Beeldtekst: heyhelpt.nl.)