'Femke ontmoet' Myrthe van der Meer

Ik heb m'n hele leven lang verzwegen hoe ik me voelde wat er met me aan de hand was, en daar ben ik mee gestopt.

(Over een brug loopt een blonde vrouw. Beeldtekst: Dit is Femke. Mensen kennen haar als blij, gezellig, luidruchtig. Maar ze heeft jarenlang te kampen gehad met depressies. Dat zou je niet verwachten, hè? In 'Femke ontmoet' praat Femke met BN'ers over hun depressies. Femke ontmoet schrijfster Myrthe van der Meer.)

RUSTIGE MUZIEK

FEMKE: Kun jij goed beschrijven wat depressie is?
Kun je daar woorden aan geven?
MYRTHE: Als je voor het eerst in je leven depressief wordt dan heb je geen idee wat je overkomt, je hebt geen idee.
Je kunt er niet eens over nadenken, want depressie denkt elke gedachte die je denkt.
Je voelde je heel slecht en je wilde dat niet bij andere mensen neerleggen.
Ja.
-Waarom niet?
Omdat ik vanuit die depressie mezelf al als de last van alles zag.
Ik zag mezelf als de bron van het kwaad van ongeveer de hele wereld.
Ik was degene waarom alles fout ging. Ik deed alles fout.
Wie was de eerste persoon met wie je echt open over je gevoelens hebt gepraat?
Dat was eigenlijk een plaatsvervangende huisarts.
Ik had al bedacht zelf, als aanvalsplan tegen mijn depressie om mezelf gewoon helemaal over de kop te werken.
Ik dacht: als ik mezelf compleet over de kop werk, dan voel ik niks meer dan ren ik net voor die depressie uit en dan kan hij mij niet pakken.
Maar toen moest ik met vakantie en ik wist al, ja, dan ga ik voor de bijl dan haalt die depressie mij echt gruwelijk hard in.
Dus dat heb ik nog een halve week redelijk goed weten te dragen maar op vrijdag kon ik al niet meer stoppen met huilen ben ik naar de huisarts gegaan en dat was voor hem het signaal om te zeggen: Nou, dan heb jij niet last van vage klachten, maar dan ben je gewoon echt depressief.
En dan moet je dat ook serieus gaan nemen want dan ben je op dit moment al zo ver heen dat je dat niet meer zelf kunt oplossen en al helemaal niet door jezelf de schuld ervan te geven dat je depressief bent.
Dus dan gaan wij hulp zoeken.
Je hebt nu twee diagnoses, manische depressiviteit en asperger hoe ga je daarmee om?
Ik heb wel echt geleerd, bij mezelf sowieso, hoe ik kleine signalen kan herkennen dat het de verkeerde kant opgaat dus ga nu voor jezelf zorgen om te voorkomen dat het erger wordt.
En houdt voor jezelf zorgen ook in dat je dan het met iemand deelt?
Ja, met mijn vriend sowieso. Daar vertel ik nu gewoon tegen hoe ik me voel.
En ik had het er laatst met m'n ouders over en die zeiden, echt vanuit het niets: Ik vind het echt heel erg fijn dat jij nu gewoon precies zegt hoe je je voelt want dan weten wij ook hoe het met jou gaat in de gehele linie.
Als je nu terugkijkt, zeg maar op die hele periode van depressiviteit en hoe je daarmee om bent gegaan, op welke manier heeft praten jou geholpen?
Wat het mij het meest heeft gegeven, is dat het mijn schuldgevoel afnam.
Want ik dacht, sowieso: er is niks met mij aan de hand, mijn lichaam is gezond.
Als ik om me heen kijk, is iedereen lichamelijk en geestelijk gezond.
Dus als ik dat niet ben, dan is dat m'n eigen schuld dan doe ik iets fout, ik denk iets fout.
Daar mag ik ook niet over praten, want dan maak ik die fout nog groter dus ik hou het gewoon allemaal voor mezelf en ga mezelf vervolgens enorm op m'n kop geven, omdat ik depressief ben.
Dat lijkt me de beste manier om met depressie om te gaan gewoon nog meer ellende over jezelf uitstorten, omdat je je ellendig voelt.
Dat ik daarmee gestopt ben, dat heeft enorm opgelucht.
Ik werd daarin heel erg geholpen, niet alleen door psychologen en psychiaters.
Bij hen hielp het me heel erg dat zij mij serieus namen.
Ik nam het totaal niet serieus.
Er is met mij niks aan de hand, ik denk alleen stomme dingen en daarom ga ik mezelf nog meer op de kop geven.
Zij zeiden: Nee, er is wel iets aan de hand en dat moeten we serieus nemen want anders gaat het heel erg verkeerd aflopen met jou.
Dat was voor mij al een enorme eyeopener.
Ik dacht: ik mag dit dus serieus nemen.
En de andere helft van de hulp bestond voor mij uit medepatiënten dus mensen die in hetzelfde schuitje zaten en die er vanbuiten ook allemaal perfect uitzagen maar die allemaal ook hun eigen ellende meesleepten.
Ja, dus niet zo met van dat warrige haar zoals in de film.
Nee, nee.
-Ze zagen er gewoon uit zoals jij.
Ja.
-Hele normale mensen.

(Het logo van Hey met daaronder: Het is oké, maak depressie bespreekbaar. Op een witte achtergrond staat: heyhelpt.nl.)