'Femke ontmoet' Sofie van den Enk

VROUW: Ben je ook naar een therapeut gegaan?
Ja, man.
-Ja, tuurlijk.
Lekker in therapie. Lekker praten.

(Over een brug loopt een blonde vrouw. Beeldtekst: Dit is Femke. Mensen kennen haar als blij, gezellig, luidruchtig. Maar ze heeft jarenlang te kampen gehad met depressies. Dat zou je niet verwachten, hè? In 'Femke ontmoet' praat Femke met BN'ers over hun depressie. Femke ontmoet tv-presentatrice Sofie van den Enk.)

RUSTIGE MUZIEK

FEMKE: Wanneer was je depressief?
SOFIE: Euh, ik heb twee goeie depressieve chunks gehad in mijn leven.
De een was toen ik net op kamers ging euh, en dat was dus toen ik begin twintig was.
En dan was er nog een deel twee en dat was toen ik in verwachting was van mijn tweede kindje.
Depressie, ik beschrijf het altijd heel erg als een donkere dikke deken waar ik onder zit en waar het licht is, dat is afgesloten voor mij.

SOFIE HAPT NAAR ADEM

Precies.
Hoe was dat voor jou? Hoe...
Kun je er woorden aan geven wat depressie voor jou, hoe dat voelde?
Voor mij was het meer een soort van flatline.
Eigenlijk alle vorm van beweging is er een beetje af, of zo.
Dus, euh, eigenlijk letterlijk beweging gewoon om in actie te komen op een dag, dat is eigenlijk heel onmogelijk.
En in je gevoelsleven zit geen, euh... zitten geen fluctuaties meer.
Gewoon een soort van flatline. Gewoon alles, flatline.
En hoelang heeft het de eerste keer geduurd, die toen je student was?
Nou, ik denk wel twee jaar, of zo? Ja.
Wel, best wel lang.
-Wow. Best lang.
Ja.
-En de tweede keer?
Euh, nou, toen eigenlijk nog langer want het duurde lang voordat ik erachter kwam dat ik eigenlijk weer depressief was.
Want in de eerste instantie voelde ik me niet zo goed en een beetje lamlendig maar ja, ik was in verwachting, dus dan denk je ja, goed, zo'n zwangerschap, dat kost ook een hoop energie.
En in de kraamtijd ga je ook niet eigenlijk je stemming langs een soort, ja, normale meetlat leggen of zo.
Je denkt, ja, het is gewoon ook anders.
-Hoort er misschien wel bij, ja.
Dus toen mijn dochter acht maanden was ik denk dat ik, euh... dat ik toen al een jaar depressief was.
En toen pas realiseerde ik het me dat dat eigenlijk al die tijd al zo was.
Toen je erachter was, na die acht maanden, zeg maar, dat je dat je, als je dochter acht maanden was, ging je er toen pas over praten?
Ik had een heel duidelijk moment waarop ik me realiseerde dit is gewoon weer een depressie.
Dit heeft niks meer met hormonen te maken of met zwangerschap het is gewoon een depressie.
En dat was het was oudejaarsavond, en dan als je aftelt naar het nieuwe jaar dan heb je toch altijd wel iets van een gevoel van o, we gaan er weer, ja, iets moois van maken.
En dat had ik gewoon helemaal niet.
Ik telde af en toe zei ik zo: Nou, gelukkig nieuwjaar. Ik voelde er helemaal niks bij.
Toen ben ik echt gewoon 1 januari, nou, was de huisarts dicht maar 2 januari ben ik meteen naar de huisarts gegaan.
Ik zeg: Ik heb een depressie, want ik herken het.
En ik heb een heel klein appgroepje aangemaakt met echt alleen mijn zusje en mijn beste vriendin.
Dat heb ik SOS Sofie genoemd.
En gezegd van: Weet je, het gaat nu best wel slecht en ik vind het lastig om bij jullie al deze druk neer te leggen maar ik weet dat ik zou het aan niemand anders ook ik weet dat jullie zoveel van me houden dat ik dit durf te vragen.
Mag ik jullie iets sturen als ik echt het idee heb van ik ga nu helemaal naar beneden.
En euh...
Dat was heel fijn dat dat kon.
En zij vonden het ook fijn dat zij met elkaar in dat groepje zaten.
Dus ik dacht van: als de ene het niet leest, dan leest de ander het wel.
En dan kunnen wij...
-Goed idee.
Dat je niet alles bij één iemand, inderdaad, want dat voel je ook zo.
Jullie kunnen toch ook niks voor me doen. Ik moet hier zelf uit komen.
Heb je eigenlijk echt een oorzaak kunnen vinden aan waar die depressie is begonnen, waarom het is ontstaan?
Ja, het is wel echt een combinatie van aanleg en bepaalde gebeurtenissen.
Waarbij ik niet wil zeggen dat de dingen die mij zijn overkomen, zo erg zijn dat je wel een depressie moest krijgen of zo.
Maar het heeft wel te maken met hoe je met die gebeurtenissen omgaat.
Dus ik ben op een hele andere manier, dit is echt een beetje therapeutentaal m'n emoties gaan reguleren.
Ik... Ja, dus als je iets voelt, dan...
Er is geen alternatief voor voelen wat je moet voelen.
Was het fijn om dan elke week echt een uur lang bij zo'n therapeut te zijn?
Over het algemeen was het heel fijn om dat te doen.
Het gaf enorme structuur aan mijn week.
Elke maandagochtend, half tien de week beginnen bij de psychiater.
Ja, dus dat je dan echt een ijkpunt in de week hebt, dat je iedere keer weet van oké, als ik dan een beetje zo afzakte dan wist ik van: over twee dagen heb ik die afspraak.
Dan heb je in ieder geval dat.
-Ja, heb ik dat.
En dat hou ik dan nog wel vol.
Ja, wat zo iemand voor je kan betekenen, dat is echt, echt ongelooflijk.
En nu zie ik het zelfs als een soort cadeau aan mezelf.
Dat ik zoveel zelfinzicht heb mogen krijgen door die kutdepressie.
Dat het echt zoiets moois heeft opgeleverd.
Dat ik mezelf nu beter snap.
Dat ik zo'n plek van veiligheid heb gekend bij haar.
Dat is echt, ja, dat is gewoon waardevol.
Heel, heel bijzonder.

(Het logo van Hey met daaronder: Het is oké, maak depressie bespreekbaar. Op een witte achtergrond staat: heyhelpt.nl.)

DE RUSTIGE MUZIEK EBT WEG