'Femke ontmoet' Jennie Lena

Iedereen zei al die tijd voordat ik beviel van: Oh, geniet ervan.
En wat heerlijk, hè, meid?
En ik dacht: oh, my god. Er is wel iets echt mis met mij, kennelijk want al die mensen vinden het heerlijk en geweldig.

(Over een brug loopt een blonde vrouw. Beeldtekst: Dit is Femke. Mensen kennen haar als blij, gezellig, luidruchtig. Maar ze heeft jarenlang te kampen gehad met depressies. Dat zou je niet verwachten, hè? In 'Femke ontmoet' praat Femke met BN'ers over hun depressies. Femke ontmoet: Zangeres Jennie Lena.)

RUSTIGE MUZIEK

FEMKE: Je hebt een postnatale depressie gehad.
Wanneer speelde jouw postnatale depressie?
JENNIE: Eigenlijk, euh, na de geboorte. Na de geboorte.
Van je dochter?
-Ja, van mijn dochter.
En dat is hoelang geleden?
Vierenhalf jaar geleden.
Wat was het eerste dat je merkte dat je niet lekker in je vel zat?
Nou, eigenlijk begon het al toen ik, denk ik de zevende zwangerschapsmaand inging.
Ik voelde me eigenlijk on top of the world voor die tijd.
Dus ik deed alles, gewoon ook werken en overal naartoe.
Eigenlijk, er was niks veranderd met hoe mijn leven daarvoor was.
Behalve dat ik, ja, een dikke buik had, maar ik voelde me echt super dus.
Toen had ik nog even een vakantie gepland, dacht ik: ik ga wel even naar Turkije terwijl ik zeven maanden zwanger ben.
En op een of andere manier, de eerste dag dat ik daar aankwam was het echt gewoon boem, boem, gewoon shut down.
Alsof mijn lichaam echt zei: Jij moet nu echt op je nest zitten.
En verder, ik kreeg huilbuien, onwijs hormonaal.
Dacht je dat je gevoelens bij de zwangerschap hoorden?
Ik heb me heel erg gefocust al die tijd op de bevalling.
Ik ben helemaal niet gaan nadenken van dat je daarna een kind hebt.
Maar goed, toen, die zwangerschap, of de bevalling, die was zo gepiept.
Dat was het, euh, het aparte.
En toen moest ik een week in het ziekenhuis blijven.
Waarom?
Omdat zij te licht was om mee naar huis te mogen.
Dus ze moest eerst aansterken.
En ik lag toen op een kamer, oh my god, met nog vier vrouwen en bezoek, en hun baby's en m'n oordoppen die niet werkten.
En ik was zo, zo sleep deprived, dat ik op een gegeven moment...
En dan was het rust tussen 13.00 uur en 15.00 uur.
Nou, dan kwam Annie met de koffiekar, klingel, klingel.
Hallo, wie wil er wat drinken?
Nou, ik geloof de vijfde dag heb ik haar helemaal verrot gescholden, dat arme mens.
En na die week, toen ging je uit het ziekenhuis, euh, weer terug naar huis.
Hoe ging het doen?
-Totaal overwhelmed.
Ten eerste, ik was onwijs hormonaal. Kijk, daar ontkom je gewoon niet aan.
Dus dat zijn al de elementen die tegen je werken.
Totaal slapeloos.
En de gedachte dat ik nooit meer zou slapen, maakte me eigenlijk nog gestrester.
En m'n dochter was het liefste baby'tje dat je maar zou kunnen wensen.
En ze sliep super en ik was alleen maar wakker, wakker, wakker.
En, ja, het was gewoon...
Maar wie was de eerste persoon die je vertelde over hoe je je voelde?
Nou, dat hoefde ik niet eens te doen.
Het straalde aan alle kanten van me af.
Ik kon niet eens glimlachen, ik liep de hele tijd zo...
Bloeddoorlopen ogen en alleen maar huilen.
Hoe reageerden omstanders op je situatie?
Ja, euh, wel bezorgd en het waren ook wel echt vrienden die zeiden van dit gaat gewoon niet goed.
En toen...
Toen heb ik wel moeten erkennen dat dat echt zo was.
Ben je toen naar de huisarts gestapt?
Ja.
-En toen, wat zei de huisarts?
Hoe heeft die dat toen opgepakt?
Die heeft dit soort dingen vaker gezien en die wilde wel dat ik daar professionele hulp in kreeg.
Die stelde voor dat ik met een bepaalde vrouw ging praten die echt met vrouwen spreekt met postnatale depressie.
En toen, wat is er gebeurd dat het weer opwaarts ging?
Ik denk letterlijk mezelf de tijd gunnen en geven om in die rol te groeien.
En gewoon heel veel hulp van vrienden vragen.
Ik heb... O, ja, de eerste zes weken.
Nou, ik trek het niet om te koken.
Dus ik heb een datumprikker gemaakt en een mailtje gestuurd naar al m'n vrienden van ik wil vragen of jullie de eerste zes weken misschien willen koken en ik betaal gewoon de boodschappen, maar...
En zou je het dan kunnen komen brengen, maar ik trek het ook niet als je blijft.
Ik voel me totaal niet gezellig, dus kan je het geven en dan weer weggaan?
Send. Oh my god, oh my god.
En dat hebben ze gedaan.
-Wat goed!
En het was alleen maar fijn voor mensen dat ik helder was.
Ja, dat is ook zo.
En ik heb letterlijk gewoon een lijst gemaakt van mensen die ik vriendinnen die ik dan kon bellen of vrienden met kinderen.
Als ik 's ochtends echt dacht van: o, mijn God.
Daar gaan we weer, een nieuwe dag.
En dat ik dacht: o, nee, die heb ik gisteren al gebeld. Nou, ga ik die bellen nu.
Hallo?
En, maar, ja...
En op, wat zou je zeggen, op welke manier heeft praten je geholpen?
Euh, de eenzaamheid eraf te halen.
Want...
Iedereen zei al die tijd voordat ik beviel van: Oh, geniet ervan.
En toen ik de baby had: Geniet ervan en wat heerlijk, hè, meid?
En ik dacht: oh, my god.
Er is wel iets echt mis met mij, kennelijk want al die mensen vinden het heerlijk en geweldig waardoor ik me supereenzaam voelde, eigenlijk.
En toen ik pas ging zeggen van: Ja, ik voel me helemaal niet heerlijk en ik geniet helemaal nergens van dan krijg je ook opeens van mensen terug van: O ja, ik weet het.
Ja, het is ook echt zwaar.
Alleen al dat slapeloze, dat zijn gewoon tropenmaanden.
Waardoor, ja, ik voelde me gewoon niet meer zo alleen.
Ja, meer gedragen, zeg maar.
Echt gedragen.
Je dochter is nu vierenhalf.
Hoe gaat het nu met haar, met jullie, met het moederschap?
Ja, goed.
Ja, het gaat, euh, het gaat goed.
Ja, ik kan wel echt genieten nu.
-Ah, dat is fijn.

(Het logo van Hey met daaronder: Het is oké, maak depressie bespreekbaar. Op een witte achtergrond staat: heyhelpt.nl.)

DE RUSTIGE MUZIEK EBT WEG