'Femke ontmoet' Vanessa en Erik

Op een gegeven moment reed ik naar huis en dacht ik: ben ik wel gelukkig met m'n man?
Nooit over getwijfeld, maar dan krijg je die vraag, want waarom voel ik me zo?
Dus je gaat eigenlijk alleen maar nog meer aan jezelf twijfelen.
Maar ik denk: ja, ik hou van m'n man.
-Gelukkig.
Ja, tuurlijk.

(Over een brug loopt een blonde vrouw. Beeldtekst: Dit is Femke. Mensen kennen haar als blij, gezellig, luidruchtig. Maar ze heeft jarenlang te kampen gehad met depressies. Dat zou je niet verwachten, hè? In 'Femke ontmoet' praat Femke met lotgenoten over hun depressie. Femke ontmoet Vanessa en Erik.)

RUSTIGE MUZIEK

FEMKE: Vanessa, jij hebt een postnatale depressie gehad.
Wanneer realiseerde je je voor het eerst: er gaat iets echt helemaal mis met mij het gaat niet goed?
-Dat was niet een moment dat ik dacht van: goh, het gaat eigenlijk niet zo lekker.
Het was echt van de ene op de andere dag.
Ik was gestopt met de borstvoeding.
En ik werd op een ochtend wakker en ik voelde me eigenlijk niet zo lekker.
Een beetje het idee van: zou er misschien een griepje komen of iets.
Maar dat werd een dag vol gejaagdheid en paniek dat zo hoog opliep dat ik moest overgeven.
M'n hoofd stond niet meer stil. Het was echt een wirwar van gedachten waar ook geen logica in zat, ook niet waar ik invloed op leek te hebben.
Ik kreeg hartkloppingen ik kreeg uit het niks onverklaarbare blauwe plekken op m'n benen.
Ik had nog borstvoeding terwijl ik geen borstvoeding meer gaf niet vlak na het stoppen met de borstvoeding, maar maanden tot jaren.
Wat?
-Ja.
Was het meteen duidelijk voor jou dat er iets aan de hand was met Vanessa?
Was dat onduidelijk nog, de eerste periode? Hoe ging dat?
ERIK: Nee, dat was zeker meteen duidelijk.
Wat merkte je aan haar?
Ja, wat ze net zegt, angstaanvallen.
Ze had ontzettend veel behoefte aan mij. Ze claimde me echt.
Of als er andere sociale evenementen waren ze ging wel mee, maar het kostte heel veel moeite het liefst bleef ze gewoon hier.
Maar het is niet zozeer dat ze zich verstopte of wat dan ook. Dat niet.
Ben je toen meteen hulp gaan zoeken?
-Ik had zoveel paniek en spanning dus ik gaf heel veel over.
En eigenlijk daarmee ging ik al gelijk naar de huisarts van wat is er aan de hand, wat gebeurt er?
En ja, die hoorde me aan en die zei: Niks aan de hand, ga maar even rustig aan.
En het komt wel goed. Ja, dus eigenlijk zo naar huis gegaan.
Maar ja, het kwam niet goed. Ik lag hele nachten wakker, te baden in het zweet.
Midden in de nacht ging ik in bad zitten om maar te proberen rustig te worden dat m'n lijf rustig werd, dat m'n hoofd rustig werd.
En spraken jullie er ook met elkaar over?
Voor mij was het natuurlijk een...
Ik moest haar steunen, we wisten niet wat er aan de hand was.
En dan ben je natuurlijk continu aan het helpen.
Ik probeerde haar verhaal te beluisteren.
Ik kon alleen dat gevoel van haar natuurlijk niet wegnemen.
Hadden jullie destijds enig idee in welke richting je het moest zoeken?
Dachten jullie: dit kan weleens een postnatale depressie zijn?
Nee, als je postnatale depressie hoort, dan denk je ook aan een depressie.
Maar meteen na de bevalling.
-Ja, dat ook.
Maar zeker ook, ik voelde me zeker in het begin helemaal niet depressief.
Wat ik zeg, het was angst en gejaagdheid.
Bij een postnatale depressie denk je ook altijd aan vrouwen die geen gevoel kunnen opbrengen voor hun pasgeboren kind.
Hoe was dat bij jou?
-Nee, dat had ik niet.
Het is natuurlijk ook dat ik het pas kreeg na het stoppen van de borstvoeding.
Toen had ik sowieso al zoveel liefde voor m'n kindje en dat is eigenlijk gebleven.
Ik moet wel zeggen, op een gegeven moment voel je je heel leeg en dan voel je je eigenlijk naar niemand meer echt blij, zeg maar.
Of tenminste, hoe moet ik dat zeggen? Je voelt je leeg.
Wanneer kwam voor jou het omslagpunt dat je wist wat er aan de hand was?
Dat was drie en een half jaar later.
Drie en een half jaar later?
-Ja, drie en een half jaar later.
Maar heb je zo lang ook met de symptomen gelopen?
Ja. Ja.
M'n zusje, die belde me, we hadden allebei een spiraal laten plaatsen.
En na een maand belde mijn zus mij op, echt helemaal lichtelijk in paniek.
Vanes, ik heb zo'n grote kale plek op m'n hoofd.
Dus ik moest gelijk denken aan die spiraal en ik pakte de bijsluiter erbij.
En ik zag daar inderdaad staan: haarverlies en kale plekken.
En nog veel meer dingen die hormonen als bijwerkingen kunnen veroorzaken.
Toen was bij mij de link gelegd van: hé als dit veroorzaakt wordt door hormonen buitenaf wat is er eventueel dus met mijn hormonen van binnenuit?
En toen ben ik gaan zoeken op klachten en toen kwam ik op een site terecht van een postnatale depressiedeskundige.
En daar stond een symptomenlijst van veertig symptomen en ik had ze bijna allemaal en toen heb ik echt heel, heel, heel erg gehuild.
En toen de huisarts, want die moet daarin meewerken toen ging ik dus naar m'n huisarts om hem te vertellen wat ik had.
Wat de diagnose was.
Toen heb ik de medicijnen gekregen die ik nodig had.
Wat gebeurt er dan, wat voor medicijnen krijg je?
Wat wordt er bij postnatale depressie...
Ik kreeg, zeg maar, synthetisch progesteron.
Ja, omdat dat dat weer in evenwicht gebracht moet worden.
Want mijn progesteron was veel te laag en dat veroorzaakte die klachten.
Hoe snel begon het middel te werken?
Nou, ik merkte wel al vrij snel dat de paniek minder werd.
En toen je echt wist wat er aan de hand was ging je toen meer delen, ging je er toen wel meer over praten?
Toen ik kon gaan praten met m'n postnatale depressiedeskundige was het een enorme opluchting.
Uiteindelijk, toen zij die PND-deskundige leerde kennen die kon ze bellen wanneer dat nodig was.
En daar had ze zo'n ontzettend goed gevoel bij.
En dan zag je dat ze steun had. En die steun kon ik haar niet geven.
En later heeft ze ook contact gekregen met lotgenootjes.
Nou, die konden elkaar ook gewoon... Ja, die verstonden elkaar, blindelings.
Het is echt inderdaad net alsof het een heel andere taal is.
Daar hoefde je maar zo'n klein stukje te zeggen en die wisten precies waar je doorheen ging.
Terwijl, voor een buitenstaander was dat gewoon niet te bevatten.
Ik snap ook echt dat heel veel mensen niet begrijpen wat zo iemand doormaakt.
Je zegt buitenstaander. Ja, zo voelde ik me ook.
Denk je nu, achteraf gezien ik had het beter wel met meer mensen kunnen delen?
Als je ook hoort dat één op de acht bevallen vrouwen dit krijgt had de kans heel groot geweest dat misschien iemand mij had gewezen heb jij hier niet last van? Dat had me toch heel veel tijd bespaard.
Ik kan me die drempel, ik heb hem zelf gehad dus ik kan me die drempel voor vrouwen echt voorstellen maar doe het. Praten. En niet schamen.

RUSTIGE MUZIEK

(Het logo van Hey met daaronder: Het is oké, maak depressie bespreekbaar. Op een witte achtergrond staat: heyhelpt.nl.)